سلام

این مدته رمز وبلاگم رو از یاد برده بودم.

...

خیلی چیزا رو از یاد برده بودم.

خیلی چیزای جدید پیدا کردم.

خیلی سود کردم.

خیلی ضرر کردم.

ولی شاید الآن قسمت من این بود که رمزو پیدا کنم.

حالا با کلی تجربه و کوله باری از بی تجربگی اومدم تو دنیای وبلاگ نویسا، در واقع برگشتم.

انگار مسافرت بودم.

مثل شمس که یه مدت رفت.

من اومدم، شاید زود زود برم.

بستگی به حال و هوام داره. برام دعا کنید.

انشاءالله خدا برای همه جوونا عاقبت به خیری قرار بده.

آمین ...

       

سلام،

یه سلام داغ و سر سبز...

خوب؛ داغ برای این كه دلم گرمه به عشقم و سر سبز یرای اینكه با ایمان به خدا همیشه با طراوت هستم.

طلابانو گفته بودن كه چرا آپ نمیكنم،

میگم با تمام شرمندگی؛

برای اینكه سرم تو دانشگاه خیلی شلوغ شده.

البته بهونه كه زیاد دارم، ولی خوب...،

بگذریم.

این هم یه پست تازه برای شما.

و من در حیرتم از اینکه در شهر شما بینم

به هر گامی چراغی هست با نور افکنی پر زور

و شب ها باز هم تاریک .....!!!

خدا را " یک ستاره از فساد خاک وارسته"

چو قندیلی بیاویزید از سقف سیاه شهر

بدّرد شاید این تاریکی نُه تو ...

و لختی روشنای زنده ای تابد به راه شهر.

"مهدی اخوان ثالث"

       

هر جای زمین رو كه دوست داری بكن،

حتما به گنج می‏رسی؛

البته، اگر با ایمان یك كشاورز زمین رو بكنی.

       

       

زدست دیده و دل هر دو فریاد
که هر چه دیده بیند دل کند یاد

بسازم خنجری نیشش ز پولاد
زنم بر دیده تا دل گردد آزاد

       

دوستان خوبم سلام؛

امیدوارم اعیاد شعبانیه براتون میمون و مبارک باشه.

امروز یه داستان براتون نقل میکنم. یه قصه ی جالب و واقعی با یه سند معتبر!

خوب؛ بسم ا... :

بنده خدایی که از اولیاء الله بود (فکر میکنم از پیامبران الهی)، شبی خوابی دید. در خواب به او امر شد که فلانی؛ فردا به محض اینکه از خانه خارج شدی دستورات ما را اجرا کن.

اولین چیزی که به چشمت خورد را بخور.

دومی را پنهان کن.

از سومی فرار کن.

فردا صبح که از خانه خارج شد، چشمش به کوهی بزرگ افتاد! به هر حال از خداوند دستور داشت و نمیتوانست از آن سر پیچی کند! به سوی آن کوه عظیم رفت و مشاهده کرد که هر چه به آن کوه نزدیک میشود، کوه رفته رفته کوچک و کوچک تر میشود! تا به آن رسید و آن کوه ریزه (!) را خورد.

باری؛ رفت و رفت تا به یک کوزه ی پر از جواهر رسید که گویی آفتاب درخشندگی اش را از آن به گرو برده باشد. این آقا دست به کار شد و چاله ای کند تا آن کوزه را در زیر خاک پنهاه کند. سپس کوزه را درون آن قرار داده و روی آن را پوشاند. ولی موفق نشد و کوزه از خاک بیرون زد. دوباره تلاش کرد و این بار هم بی نتیجه. دوباره و دوباره سعی کرد. ولی مگر میشود با امر خدا مبارزه کرد؟ با خود پنداشت که من تلاش خودم را برای اجرای فرمان قدسی انجام دادم ولی خوب؛ نشد. و به راه افتاد.

به یاد حرف یکی از دوستانم افتادم که گفت ما وظیفه مان انجام فرامین و فرائض است. چه کار داری موفق میشوی و یا قبول میکند و یا هر چیز دیگر؟ تو تلاشت را انجام بده و دریغ نکن. ( قابل توجه دوستانی که به راحتی با بهانه های واهی از انجام وظیفه کوتاهی میکنند.)

رفت و رفت تا به مرداری متعفن رسید و به سرعت آن جا را ترک گفت.

آن روز گذشت. مرد، با خدا گفت که ای پروردگار عالم، این کاری که بر ما رفت، ظاهرش را دیدیم. اصل و باطن کار چه بود؟

ندا آمد که آن کوه بزرگ، خشم تو بود. خشمی که عظمت آن جهان سوز است و تو هر چه به آن نزدیک شوی تا آن را مهار کنی، کوچک تر و کوچک تر میشود تا در آخر کنترل و فرونشاندن آن بسی سهل خواهد بود.

آن کوزه ی جواهر هم نیکی های تو بود. کارهای خداپسندی که انجام داده ای و برای آخرتت اندوخته ای. تو هر کاری که کردی برای رضای خدا بود و مواظب بودی تا دیگران متوجه نشوند و آن کار مانند رازی بین من و تو بود. ولی بدان که من نیکی تو را بین همه آشکار میکنم و همه میفهمند که تو بنده ی خوب مایی.

و سومی؛ آن مردار متعفن که تو از آن فرار کردی و یارای لحظه ای تحمل و قبول آن را نداشتی، باطن غیبت بود. آری همیشه از غیبت فرار کن که به مردار متعفنی میماند و آلودگی و تعفن آن زندگیت را میگیرد.

البته این مطلب رو خیلی خلاصه کردم و نوشتم.

میگن؛ بر کار کسی داوری نکن تا بر کار تو داوری نشود. حالا در نظر بگیرید که این داوری در غیاب متهم و وکیل مدافعش باشد! منظورم غیبته. به چشم دیدم که چه بنیاد هایی رو به باد داده اند با این غیبت و چه بی آبرویی هایی کرده اند. در ضمن ممکنه چربی خونتون رو هم بالا ببره. خوب بالاخره گوشت قرمز خوردن، اون هم گوشت انسان، عواقبی هم داره دیگه. این طور نیست؟

   اللهم عجل لولیک الفرج

و اجعلنا من انصاره و اعوانه.

نوشته شده توسط منتظر در  سه شنبه 7 شهریور 1385 و ساعت 11:08 ق.ظ
ویرایش شده در سه شنبه 7 شهریور 1385 و ساعت 11:08 ق.ظ

       

با خبر شدم که هنرمند عزیز و بزرگمون ، استاد سید جعفر بزرگی دیروز رفتند پیش خدا.

روحش شاد.

همین الآن برای شادی روح بزرگ ایشون یه فاتحه بفرستید.

بالاخره نوبت ما هم میرسه دیگه!

.....

بگذریم!

همیشه عاشق (!) و در پناه رحمت حق باشید.

       

برگ در انتهای زوال می افتد و میوه در انتهای کمال. بنگر که چگونه می افتی؟ چون برگ زرد یا سیب سرخ؟ 

نوشته شده توسط منتظر در  یکشنبه 1 مرداد 1385 و ساعت 07:07 ق.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -

       

نوشته شده توسط منتظر در  جمعه 30 تیر 1385 و ساعت 04:07 ق.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -

       

خدایا به من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم و مردنی عطا کن که بر بیهودگیش سوگوار نباشم. برای اینکه هر آنکس آنچنان می میرد که زندگی می کند. خدایا تو چگونه زیستن را به من بیاموز، من خود چگونه مردن را خواهم آموخت...